ปัจจุบัน จังหวัดศรีสะเกษมีเด็กและเยาวชนอยู่ในจังหวัดศรีสะเกษถึง 287,839 คน แยกเป็น
( ข้อมูล ณ เดือน เมษายน 2545 )

จำนวนเด็กและเยาวชนแยกเป็นอายุที่กำลังศึกษาอยู่ในสถานศึกษา
ประเภท
กำลังศึกษาอยู่ชั้น
อายุ (ปี)
จำนวน (คน)
เด็ก
ระดับประถมก่อนวัย
3 - 6
50,422
ระดับประถม
7 - 12
142,904
ระดับมัธยมต้น
13 - 15
60,800
เยาวชน
มัธยมปลาย+ปวช.
16 - 18
31,525
ปวส.
19 - 20
2,188

     มีสถานศึกษารองรับเด็ก/เยาวชน ระดับประถม 883 โรงเรียน มัธยม 92 โรงเรียน และเอกชน
รวม 1,012 โรงเรียน (ข้อมูล ณ เดือน เมษายน 2545)


   พฤติกรรมของเด็กแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม

คือเป็นกลุ่มที่มีพฤติกรรม ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง แต่ไม่ถึงกับเสียหาย ผลการเรียนดี
มีประมาณ 90 - 94 %

คือกลุ่มที่เที่ยวกลางคืน คบเพื่อนต่างเพศ หนีเรียน ดื่มของมึนเมา เล่นการพนัน
ครอบครัวแตกแยก ผลการเรียนค่อนข้างต่ำ มีประมาณ 4 - 7 %

คือติดสารเสพติด ประเภทต่างๆ เช่น บุหรี่ สุรา ยาบ้า กัญชา เป็นต้น ขาดเรียน
มั่วสุมตามหอพัก ผลการเรียนแย่ มีประมาณ 3 - 4 %

      เด็กและเยาวชน มีพฤติกรรมเบี่ยงเบ กล้ากระทำ/แสดงออกในสิ่งที่ไม่พึงประสงค์มากขึ้นตามลำดับ ไม่ว่าทางด้านการแต่งกาย ความ
ประพฤติ และการเอาแต่ใจตนเอง ไม่เชื่อฟังพ่อแม่ ครูอาจารย์ หากไม่แก้ไขจะต้องเป็นปัญหาอย่างรุนแรง โดยเฉพาะเด็ที่เรียนอยู่ในชั้น
มัธยม 2 - 3


     ตามลำดับความสำคัญของปัญหา พบว่า เด็ก/เยาวชน มีปัญดังนี้

1. ปัญหาด้านยาเสพติด
จำนวนมาก มีกลุ่มที่มีปัญหาอยู่ในขณะนี้ถึง 259 คน และมีเด็ก/เยาวชน
ที่เป็นกลุ่มเสี่ยงถึง 7,442 คน นับว่าเป้นปัญหาที่รุนแรงของจังหวัดศรีสะเกษ

2. ปัญหาเด้กถูกทอดทิ้งและด้อยโอกาส มีจำนวนเพิ่มมากขึ้นในห้วงเวลาตั้งแต่ตุลาคม 2544
มีเด็กกำพร้าพ่อ/แม่ และถูกทอดทิ้งถึง 5,776 คน และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

3. ปัญหาเด็กถูกล่วงละเมิด ทั้งทางร่างกายและจิตใจ มีอัตราเพิ่มขึ้นจนน่าตกใจ ซึ่งเป็นผลจากการ
กระทำของคนใกล้ชิดทั้งสิ้น



1. ทุกฝ่ายต้องร่วมมือกันเข้าไปศึกษาหาทางแก้ไขปัญหาแต่แรกเริ่ม โดยเน้นหาความเข้าใจเริ่มมาตั้งแต่
ครอบครัวขึ้นมา
2. สังคม/ชุมชน/ต้องมีส่วนร่วมในการกระตุ้น และสร้างจิตสำนึกที่ดีที่มีต่อด็กอย่างต่อเนื่อง
3. ต้องกระตุ้นในเรื่องระเบียบวินัยทั้งในบ้านและโรงเรียนให้เคร่งครัดมากขึ้น
4. ผู้ปกครองต้องมีความเข้าใจ และติดตามตรวจสอบ ควบคุม แต่ไม่ควรลงโทษ ดุด่า หรือเฆียนตี
ควรทำความเข้าใจในปัญหา ร่วมกันแก้ไข
5. ต้องเข้าใจพฤติกรรมของเด็ก/เยาวชน ในช่วงของการเปลี่ยนผ่านในชีวิตวัยรุ่น และช่วยประคับประคอง
ให้ตลอดรอดฝั่ง
6. ต้องเฝ้าระวังและติดตามผลอย่างต่อเนื่อง
ที่มา : นายจารุพงศ์ พลเดช